Αξιολόγηση επαγγελματικών προοπτικών σχολών ΑΕΙ-ΤΕΙ

Πηγή in.gr

Οι δείκτες με τις προοπτικές και τις διεξόδους επαγγελμάτων που συνδέονται  με σπουδές σε ΑΕΙ, ΤΕΙ, παρατίθενται αναλυτικά στους αναθεωρημένους πίνακες με νέα τμήματα σχολών και επιμέρους αναπροσαρμογές των προοπτικών ορισμένων επαγγελμάτων, ανάλογα με την εποχιακή συγκοιρία.

Δείτε τους πίνακες με τα επαγγέλματα και τις σπουδές

Υπάρχει μια απόλυτη μέγιστη θερμοκρασία;

Η θερμοκρασία ουσιαστικά είναι ένα μέτρο για την κίνηση των μορίων και των ατόμων. Οσο πιο γρήγορα κινούνται, και επομένως όσο περισσότερη κινητική ενέργεια διαθέτουν, τόσο υψηλότερη είναι η θερμοκρασία.

Οταν θερμαίνουμε ένα υλικό, από σίδηρο, για παράδειγμα, αυτό αλλάζει μορφή, περνώντας από τη στερεά στην υγρή και τελικά στην αέρια φάση. Οσο περισσότερο το θερμαίνουμε τόσο ταχύτερα κινούνται τα άτομα που το αποτελούν. Σε ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες, τα ηλεκτρόνια αρχίζουν και αποδεσμεύονται από τα άτομά τους, σχηματίζοντας με τους θετικά φορτισμένους πυρήνες ένα ηλεκτρικά φορτισμένο πλάσμα. Σε ακόμη μεγαλύτερες θερμοκρασίες, τρισεκατομμυρίων βαθμών Κελσίου, σαν κι αυτές δηλαδή που επικρατούσαν στο βρεφικό σύμπαν, ακόμη και οι ατομικοί πυρήνες διασπώνται σε κουάρκ και γλουόνια, δημιουργώντας το λεγόμενο πλάσμα κουάρκ-γλουονίων.

Είναι δύσκολο να συλλάβει κανείς τόσο υψηλές θερμοκρασίες. Κι όμως, υπάρχουν και μεγαλύτερες. Σύμφωνα με τους θεωρητικούς φυσικούς, 10-43 δευτερόλεπτα μετά τη Μεγάλη Εκρηξη, κατά τον επονομαζόμενο «χρόνο Πλανκ», η θερμοκρασία ήταν 1.032 βαθμοί Κέλβιν. Οπως υποστηρίζουν πολλοί επιστήμονες, η θερμοκρασία αυτή -γνωστή ως «θερμοκρασία Πλανκ»- είναι η μέγιστη θερμοκρασία για την οποία μπορούμε να μιλάμε με κάποια βεβαιότητα. Κι αυτό γιατί, σε χρόνους μικρότερους από 1 χρόνο Πλανκ, σε ακόμη μεγαλύτερες θερμοκρασίες, η φυσική που γνωρίζουμε καταρρέει. Σε αυτές τις ακραίες θερμοκρασίες, εικάζεται ότι η βαρυτική αλληλεπίδραση ενοποιείται με τις άλλες τρεις (ηλεκτρομαγνητική, ασθενή και ισχυρή) σε μία υπερ-δύναμη, που πρέπει να περιγράφεται από μια ενοποιημένη θεωρία κβαντικής βαρύτητας. Αυτή όμως δεν έχει ακόμη διατυπωθεί.

Αν πάμε ακόμη πιο πίσω στο χρόνο, στη στιγμή μηδέν, κατά την οποία υποθέτουμε ότι υπήρξε η πρωταρχική ανωμαλία που γέννησε το χώρο και το χρόνο, εικάζεται ότι η θερμοκρασία και η πυκνότητα ισούνται με το άπειρο. Το ίδιο, σύμφωνα με τη γενική θεωρία της Σχετικότητας, ισχύει και στο κέντρο μιας μαύρης τρύπας.

 

Ο “ανάποδος καταρράκτης” της γάτας

Πηγή : Ελευθεροτυπία

Ο τρόπος που μια γάτα ρουφάει το νερό ή το γάλα χωρίς να λερώνεται αποτελούσε μέχρι σήμερα ένα άλυτο γρίφο για τους ανθρώπους, αλλά σήμερα επιστήμονες υποστηρίζουν ότι αποκρυπτογράφησαν το μηχανισμό που χρησιμοποιεί το αιλουροειδές.

Η νέα ανακάλυψη ρίχνει φως στη “φυσική του ρουφήγματος” της γάτας.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων ΜΙΤ, Πρίνστον και Βιρτζίνια των ΗΠΑ, υπό τον βιοφυσικό Ρόμαν Στόκερ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό “Science”, σύμφωνα με τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό, το BBC, τη “Γκάρντιαν” και τους “Τάιμς της Νέας Υόρκης”, χρησιμοποίησαν βιντεοκάμερα υψηλής ταχύτητας και διαπίστωσαν ότι η γάτα, χωρίς να το κάνει συνειδητά φυσικά, καθώς ρουφάει ένα υγρό, δημιουργεί μια ισορροπία ανάμεσα στη βαρύτητα και στην αδράνεια, με συνέπεια να δημιουργεί ένα είδος αντίστροφου “καταρράκτη”, που ανυψώνει σε συνεχή ροή το υγρό προς το στόμα της, μόλις αυτή χώσει τη γλώσσα της μέσα σε ένα μπολ.

Όπως αποκαλύπτεται τώρα, αντίθετα με το σκύλο που χρησιμοποιεί τη λυγισμένη γλώσσα του ως “σπάτουλα” και καταφέρνει να μουσκεύει συνεχώς το σαγόνι του (ή να χύνει τα υγρά στο πάτωμα…), η γλώσσα της γάτας δεν βουτάει βαθιά μέσα στο υγρό σχηματίζοντας καμπύλη, για να δημιουργήσει ένα είδος “κουτάλας”, αλλά αντίθετα ανεβοκατεβαίνει αστραπιαία πάνω-κάτω, ακουμπώντας μόνο την επιφάνεια του υγρού.

Πετυχαίνει έτσι να δημιουργήσει μια σχεδόν κάθετη στήλη υγρού ανάμεσα στην άκρη της γλώσσας της και στην υγρή επιφάνεια, με αποτέλεσμα το υγρό να ανυψώνεται ακριβώς προς το στόμα της και το σαγόνι της να μένει στεγνό.

Η στήλη του υγρού δημιουργείται από την ταυτόχρονη επίδραση των δύο δυνάμεων της φύσης, της βαρύτητας που ωθεί το υγρό προς το μπολ, και της αδράνειας που ωθεί το υγρό προς τη γλώσσα και το στόμα της.

Η γάτα γνωρίζει ενστικτωδώς πόσο γρήγορα πρέπει να κινεί τη γλώσσα της πάνω-κάτω στο υγρό, ώστε να ισορροπεί τις δύο αυτές δυνάμεις, και πότε ακριβώς πρέπει να κλείσει το στόμα της για να ρουφήξει το υγρό που ανεβαίνει. Αν το κλείσει ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πιο αργά, τότε η βαρύτητα θα υπερισχύσει και η στήλη υγρού θα σπάσει, με συνέπεια το υγρό να ξαναπέσει στο μπολ.

Οι γάτες κάνουν τέσσερα ρουφήγματα ανά δευτερόλεπτο κατά μέσο όρο και κάθε ρούφηγμα ανεβάζει στο στόμα τους περίπου ένα χιλιοστόλιτρο υγρού, σύμφωνα με τους ερευνητές.

“Οι γάτες είναι εξυπνότερες από ό,τι πολλοί άνθρωποι νομίζουν, τουλάχιστον όσον αφορά την υδροδυναμική”, δήλωσε ο ερευνητής Τζέφρι Αρίστοφ του πανεπιστημίου Πρίνστον.

Η ανακάλυψη, πέρα από τη σημασία της για τη βιολογία, μπορεί να έχει αντίκτυπο στη ρομποτική κίνηση των υγρών. Ήδη οι ερευνητές έφτιαξαν ένα μηχανικό μοντέλο γλώσσας, που ανεβοκατεβαίνει σε ένα μπολ και μιμείται το ρούφηγμα της γάτας.